Aan wad en waard

About this book

Ooit was Kolhorn nergens. Toen het aan de'rand van de wereld' als onkruid uit het slik van het wad ontsproot, omdat er een nieuwe locatie voor een uitwatering moest komen, betekende0dat het begin. Onder de invloedssfeer van de Heer van Schagen en de banne Barsingerhorn had Kolhorn niet veel meer dan één enkele stem in de streekdemocratie.0Toch spelen de Kolhorners hun rol in de ontwikkeling van de Noordkop. Met lef en volharding groeit deze onbeduidende plek uit tot een kleine haven voor overslag van goederen. Een ondiepe0wadgeul is de toegang tot dit maritieme bedrijf dat om constante inzet en waakzaamheid vraagt. Als bedijkers in de achttiende eeuw waardgronden in de buurt willen droogleggen, staat heel0varend Kolhorn op z'n achterste benen. Hun'welgevoegelijke haven' is in gevaar en daarmee hun bestaan. Kolhorn wint en kan tot ver in de twintigste eeuw zijn rol als mini overslaghaven van de regio blijven vervullen. Kolhorners zijn ook actief in de dijkenbouw; vissen op slikker, wier en ansjovis; jagen op waterwild; stropen van eieren en konijnen; handelen in riet en turf en staan hun zeemannetje in de lichterschipperij en de beurtvaart. In onze tijd zijn het Kolhornerdiep en de recreatievaart daarvan nog levende getuigen. Vanaf het midden van de negentiende eeuw droogt de omgeving van Kolhorn op en krijgt het in plaats van water polders voor de deur. Om te beginnen Waard en Groet, in 1930 gevolgd door de Wieringermeer. Pas dan verbreekt de verbinding met de Zuiderzee. Voorgoed. Kolhorn verliest zijn band met de zee, maar bewaart het zilte karakter. De bevolking kruipt als het ware het land op. En in de moderne tijd komt de forens en kan het schilderachtige dorp zijn unieke karakter behouden. Het boek'Aan Wad en Waard' sleept de lezer mee in een boeiend relaas over het wel en wee van een kleine, eigenzinnige dorpsgemeenschap, die klem komt te zitten tussen de mores van nieuw polderleven.